Τσιμπούσι-σούσι

Αν η Θεσσαλονίκη βαδίζει αργά, αν είμαστε τύποι ηδονιστές και αισθηματίες, αν εκτιμάμε το στιλ και το καλό φαγητό, αν κρατάμε ζωντανές κάποιες πα­ραδόσεις, αν ζούμε όχι για να δουλεύουμε, αλλά δουλεύουμε για να ζούμε, τότε γιατί στο τέλος κάθε μήνα δεν οργανώνουμε ένα τσιμπούσι στο Λευκό Πύργο αντιγράφοντας τους θρυλικούς Γαλάτες του Uderzo και του Cockinny;

Αρχηγός αναλαμβάνει ο συμποσιάρχης του Slow Food στη Θεσσαλονίκη και πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Γαστρονομίας, Παναγιώτης Κουκουβίτης, ο οποίος εγκαινίασε πριν από ενάμισι χρόνο το «Daily Deli» στη Ζεύξιδος. Κουβεντιάζοντας μαζί του ήταν σαν να πήρα μέρος σε ένα εργαστήριο γεύ­σης με νούμπουλο Κέρκυρας, φέτες από θρακιώτι­κο βοδινό καβουρμά, σύγλινο Μάνης, λουκάνικα αγριογού-ρουνου Πιερίας, χοιρομέρι κρασάτο Ευ­ρυτανίας και σταματίνια από το Σοχό. Μιλήσαμε για πολλά: Για τον γαστριμαργικό τουρισμό, για το αν νιώθουμε πιο κοντά στο sushi από ό,τι στο τσι­μπούσι, την «κιβωτό της γεύσης», έναν θεσμό του κινήματος Slow Food, τους καλοφαγάδες θεσσα­λονικιούς, που δεν είμαστε και τόσο gourmet όσο μεζεδάνθρωποι των ουζερί και της ταβέρνας. Μι­λήσαμε για τις γεύσεις που εξαφανίζονται, όπως «μπάμιες Πυλαίας» και «μελιτζάνες Λαγκαδά», και για τα τελευταία οχυρά της γεύσης, τα υπό προστα­σία δηλαδή προϊόντα: το Νιώτικο τυρί, το μαυροτράγανο κρασί, τα ντοματάκια Σαντορίνης. Μπαί­νοντας στο μαγαζάκι του Παναγιώτη, είναι σαν να διασχίζεις τον παγκόσμιο χάρτη της γεύσης.

 

 

Επιστροφή στην  Αρχική Σελίδα

Επιστροφή στην  προηγούμενη Σελίδα